Olierevolutie voor de deur: Curaçao en Aruba kunnen profiteren van energieboom in Zuid-Amerika
WILLEMSTAD – Een eventuele heropening van Venezuela voor grootschalige westerse investeringen kan niet alleen gevolgen hebben voor de olie-industrie in Zuid-Amerika, maar ook nieuwe kansen creëren voor de Caribische eilanden. Dat stelt Robert Chandler, directeur van Energy Minds, in een analyse van de snel veranderende energiemarkt in de regio.
Volgens Chandler ontstaat er een geheel nieuwe economische dynamiek wanneer de groeiende offshore-industrie van Guyana en Suriname wordt gecombineerd met een mogelijke terugkeer van Venezuela op de internationale energiemarkt.
De drie landen beschikken samen over enorme olie- en gasreserves en zouden kunnen uitgroeien tot een van de belangrijkste energiecorridors ter wereld.
Dienstverlening
Voor de Caribische eilanden ligt de grootste kans volgens die analyse niet in de olie zelf, maar in de dienstverlening daaromheen. Havens, maritieme dienstverlening, bunkering, onderhoud van offshore-schepen, luchtverbindingen en financiële dienstverlening kunnen profiteren van de toenemende activiteiten voor de kust van Zuid-Amerika.
Vooral Curaçao en Aruba liggen geografisch gunstig tussen Venezuela, Guyana en Suriname. Wanneer het aantal boorschepen, bevoorradingsvaartuigen en productieplatforms verder toeneemt, ontstaat een groeiende vraag naar logistieke ondersteuning, opslagterreinen, brandstofvoorziening, reparatiefaciliteiten en gespecialiseerde maritieme diensten.
Chandler wijst erop dat een offshore-boom veel verder reikt dan de olie-industrie alleen. In Suriname ziet hij nu al de behoefte groeien aan bevoorradingsbases, magazijnen, transportdiensten, huisvesting voor werknemers, logistieke bedrijven en ondersteunende zakelijke dienstverlening. Dezelfde ontwikkelingen hebben eerder ook Guyana veranderd.
Stabiele landen
Dat biedt volgens hem kansen voor landen en eilanden die beschikken over stabiele regelgeving, goede infrastructuur en betrouwbare dienstverlening. Kapitaal zal zich niet alleen richten op olievelden, maar ook op locaties die als logistieke uitvalsbasis kunnen dienen voor offshore-operaties.
Voor Curaçao is dat een herkenbaar scenario. Het eiland beschikt al over een diepwaterhaven, een strategische ligging ten opzichte van Venezuela en ervaring in de maritieme sector. Ook Aruba zou kunnen profiteren van extra luchtverbindingen, offshore-logistiek en ondersteunende dienstverlening. Trinidad vervult die rol al deels dankzij zijn gevestigde energie-industrie.
De analyse van Chandler is nadrukkelijk toekomstgericht. Een volledige heropening van Venezuela voor internationale investeerders is voorlopig nog onzeker. Toch ziet hij nu al een duidelijke trend: de energie-industrie verschuift steeds meer naar de noordkust van Zuid-Amerika, waar Guyana en Suriname miljardeninvesteringen aantrekken voor nieuwe offshore-projecten.
Volgens Chandler kan de combinatie van Guyanese productie, Surinaamse offshore-ontwikkeling en een mogelijk hersteld Venezuela de economische kaart van de regio in het komende decennium ingrijpend veranderen. Voor de Caribische eilanden ligt de uitdaging daarbij vooral in de vraag of zij erin slagen zich tijdig te positioneren als logistieke en maritieme schakels in die nieuwe energiecorridor.
